Pieterpad 5

Mijn driedaagse vakantie begon dit keer met een kop koffie bij de buren. Met hun mooie nieuwe jonge hond Lena, een kruising tussen een poedel en een golden retriever. Dat wordt wel wat.
Daarna met auto en trein naar Vorden. Ik begin met een uitsmijter bij de Gravin. En dan op pad. Vanwege de voorspelde gevoelstemperatuur van -8 had ik me voorzien van een thermohemd, wollen truitjes, een wollen- én donsjas. Dat was wat te veel.
Het was een prachtige route, door een mooi doorzichtig bos en langs landgoederen. Geen pelgrims, wel wandelaars met lieve honden.
Ik eindigde bij een prachtige kerk, met stilteruimte. Even een kaarsje branden. De tranen komen dan vanzelf. En ook dat is fijn.

De tweede dag leidde mij van Laren naar Holten. Eén en al schoonheid en rust. Wel met Pieterpadwandelaars. Want dat is wel één van de opvallendheden van dit pad: op geen van de andere paden (Noaberpad, Marskramerpad en Maarten van Rossumpad) kwam ik zo veel wandelaars tegen. Maar geen er van was hinderlijk. Ik eindigde in een kluis van een verlaten postkantoor. Een prima plekje, met een heerlijk bed. Met zus Hennie en zwager Bert had ik afgesproken om samen te gaan eten, maar een verkeerd ingestelde wekker zorgde er voor dat zij mij wreed uit mijn slaap moesten halen. Maar daarna werd het gezellig, en aten we smakelijk.

De laatste dag was een mooie afsluiting. Stralend blauwe lucht en een besneeuwde Holterberg.
Het halve Pieterpad is nu gelopen. Eigenlijk is dat jammer, het pad zou 1000 km lang moeten zijn. Maar zo groot is ons land nu eenmaal niet.

Dit vind je misschien ook leuk...