Amsterdam

Om een reden te hebben naar Amsterdam te gaan heb ik weken geleden al eens gekeken op de DWDD site voor een toegangskaartje. De keus viel op vrijdag 31 maart: met de trein naar Zuid om daarna zigzaggend naar de Westergasfabriek te lopen. Het adres voor mijn overnachting had ik in mijn telefoon gezet, zodat ik daar eerst langs kon.
Mijn Vrienden op de Fietsgastvrouw zou er pas om 22:00 uur zijn, en om niet in het donker te hoeven dwalen, koos ik er voor eerst haar huis te zoeken. Een goede keus, want zelfs op klaarlichte dag was het niet gemakkelijk vindbaar.
De eerste pauzestop hield ik bij Wildschut, in Zuid. Het terras was vol, maar op een gunstig plekje was er nog een stoel vrij.
Voort ging ik weer, langs het drukke museumkwartier. De drukte was een vrouw haast fataal geworden. Ze kreeg een aanrijding met een tram. Ambulances erbij, helicopter in de lucht. Al had die er weinig mee te maken.
In het voorbijgaan zag ik het slachtoffer liggen. Met opgetrokken benen, bloed op de knie en ladders in de kousen. In een flits dacht ik aan al die meiden met rafelige gaten op juiste plekken in hun broek. Het leek haast dat deze val ook mooie voor mooie gaten in heur kousen had gezorgd.
Als bij toeval, of juist niet, passeerde ik mijn favoerite schoenenwinkel, Caland. Een winkel voor grote maten. Ze hebben een keur aan passende schoenen, en ook nu weer stond er een paar bij waar ik aanstaande zomer niet zonder kan. Om niet twee dagen met deze schoenen op mijn rug te hoeven lopen werden ze mij toegestuurd: ze waren nog eerder thuis dan ik. Ik kreeg tijdens het versturingsproces nog een mailtje dat de zending was verstuurd. “Met vriendelijke groet, Groteschoenen.nl ­čśë
De opnames van De Wereld Draait Door worden gemaakt bij de Westergasfabriek. Een mooi terrein, aan de (een) rand van Amsterdam. Vorig jaar was ik er op weg naar Haarlem langs gefietst, en had bedacht daar eens wat langer te willen rondkijken. En binnenkijken. En dat heb ik nu gedaan.
Ieder weet dat Mathijs royaal wordt betaald, en het is misschien daarom wel dat hij vooraf en na afloop het publiek uitgebreid entertaint.
Toen volgde de weg terug naar mijn kamer. Het was niet ver, in de naaste omgeving was geen horeca, op een stoepje wachten op het moment van terugkomst leek mij geen optie. Dus moest er een list verzonnen worden.
Mooi in de buurt van het eindpunt van die dag passeerde ik een fitnesscentrum. Met bar. En daar ben ik aangeschoven. Met erg leuke mensen met bizarre verhalen over sport en voeding. Ik wist niet wat ik hoorde. Maar de koffie smaakte goed, en zonder kleerscheuren op te lopen, lag ik om half elf veilig in mijn bedje.
Voor de volgende dag stonden de Hallen op het programma en een bezoek aan een tentoonstelling van Van der Elsken. Beiden zeer geslaagd.
Tegen vijven begon de vermoeidheid toe te slaan. Ik kreeg trek, juist op het moment dat ik alleen maar onaardige eetgelegenheden passeerde. Voor het Centraal Station is het een gekte. Auto’s, fietsers, taxi, scooters, hordes toeristen passeren in een razend tempo. Het werd wat koud, ik vond het onaangenaam.
Haast zou ik kiezen met een lege maag gedesillusioneerd Amsterdam te verlaten. Tot ik besloot door de vernieuwde tunnel naar het IJ te gaan. Ik vond een heerlijk adresje met zicht op de pont over het IJ.
Veilig achter het raam, zonder hinderlijk autoverkeer. Bijna weer thuis.
Op de foto: de Hollandse Manage

Dit vind je misschien ook leuk...