ANWB

Tegenwoordig krijg je met die luxe anti-lekbanden haast geen lekke banden meer. Maar vroeger(!) was dat anders. Het is wel eens gebeurd dat wij tijdens één fietsvakantie 30 lekken hadden. In dat ene jaar is het me gelukt een heel boek uit te lezen, terwijl Lucas plakte. Want zo waren de rollen verdeeld: nu ben ik dus onthand, ik krijg geen band geplakt. Ik heb me voorgenomen dit nog te gaan leren, maar om dit te overbruggen ben ik voor dit doel lid van de ANWB geworden. Een Plus-pakket, inclusief fietsservice.
Ik was gisteren daarom ook haast blij toen de band leeg liep. Geleidelijk gelukkig. Met een paar keer oppompen onderweg haalden we het eindpunt – de auto. Uiteraard hadden we met de fietsen op het rek op zoek kunnen gaan naar een fietsenmaker, maar dat deden we natuurlijk niet – we hadden wel wat beters te doen;-)
Dus gezeten in het restaurant van Ulft maar eens met de ANWB contact gezocht. Ze keken er gelukkig niet vreemd van op dat ik voor een lekke fietsband belde en vroegen hoe laat ze voor konden rijden. Aangezien wij nog aan tafel zaten en niet konden voorspellen hoe lang dit nog zou duren, stelde ik voor dat ze pas de volgende ochtend, tijdens ons ontbijt, zouden komen.
Zo gezegd, zo gedaan. Bij ons kopje thee ging de telefoon, ze waren gearriveerd. De monteur in kwestie stelde dat het om een versleten buitenband ging (‘verstaft’ wou ik schrijven, maar dit schijnt Drents dialect te zijn). “Deze kunt u zo bij een fietsenmaker hier in het dorp halen.”
Huuh? Gaat de ANWB niet verder dan de binnenband?
“Oh, maar als u wilt dat ik een nieuwe buitenband ga kopen, dan doe ik dat.”
Zo gezegd, zo gedaan. En terwijl wij verder ontbijten wordt ook dit probleem weer opgelost.
Na deze start gaan we op pad. We hebben een eenvoudige route: 10 km. langs Bochumer Aa, en daarna nog een stukje door Bocholt. De oevers van de Aa zijn fraai, de omgeving is afwisselend, en halverwege is er een ‘Eisenhütte’ waar je heerlijke broodjes kunt kopen. De omgeving In de stad Bocholt gaat het haast even mis als we door een elektrisch aangedreven 80-plusster bijna omver worden gereden. Ze foetert ons uit, omdat we bij een informatiebord stil staan. Volgens haar hadden we dit niet moeten doen, alvorens een stopsignaal te geven. We kijken haar verbaasd na. Ze fiets met een handtasje aan het stuur. Dit móet wel verkeerd aflopen.
Maar verder hebben we op Bocholt niks aan te merken. De warmte zorgt voor veel gezelligheid op de terrassen, we lopen het centrum voorbij en eindigen op een terras van weer een ander boeiend industrieel project ‘Kubaai’: oude textielfabrieken omvormen tot een fraai complex voor werk, wonen en cultuur. We drinken er een glas bier, Gerrie een verstandige Radler en ik een onverstandige halve liter, en als dan ook nog blijkt dat we nog 4 ipv 2 km te gaan hebben, heb ik het idee met een monstertocht bezig te zijn. (11-8-15)

Dit vind je misschien ook leuk...