Berend of Willem of Beer

Veertien jaar geleden namen we een klein schattig poesje in huis, we noemden hem Muis. Hij groeide uit tot een fantastich mooi, lief, maar ook groot beest, op geen enkele wijze lijkend op een muis.
Om die reden dacht ik slim te zijn, en de nieuwe poes een toekomstbestendige naam te geven, door hem Beer te noemen. Maar wie dit kleine mormeltje ziet, kan het onmogelijk Beer noemen. Voorlopig wiebel ik nog wat tussen Berend en Willem. Wie weet dient de juiste naam zich te zijner tijd aan.
Voor Beer, zoals ik hem hier gemakshalve maar even noem, is het leven hier één groot avontuur. Beer is op een boerderijerf opgegroeid, de binnenkant van een huis kent hij niet. Voorgaande nieuwe poesjes bleven vaak dagenlang onder de bank zitten, maar Beer ging van meet af aan het huis door. Voorlopig voelt hij de buitenlucht alleen door een raamhor. Hij schijnt daar geen last van te hebben.
Gisteravond maakt Beer eerst met de TV kennis (“interessant!”), daarna met de buurpoes. Voorheen vertoonde deze zich niet op het terras, maar nu Muis er niet meer is, komt hij met enige regelmaat voorbij. Toen hij gisteren weer voorbij kwam, wees ik Beer op hem, met de toelichting dat dit in de toekomst niet de bedoeling meer, omdat dit ‘ons’ terras is. Beer blies, zette een hoge rug op, dus hij had de boodschap begrepen. In de loop van de avond herhaalde dit geblaas zich, vanuit de keuken. Omdat het niet ophield, ging ik kijken en zag dat die arme Beer bang werd van zijn eigen spiegelbeeld in de keukenramen. Na het sluiten van de gordijnen was het probleem daar opgelost, maar toen verplaatste het/hij zich naar de kamer. Ook daar moesten de gordijnen dicht. Een kleine spleet bleef echter open, en laat nu juist dáár die kat zich weer vertonen. Aldus Beer. Door een tafel tegen het raam te schuiven heb ik ook dat probeem weer kunnen tackelen, waarna de rust weerkeerde.
Beer had van zijn moederpoes al muizen leren eten. Wat hij verder kreeg weet ik niet, hij springt in ieder geval niet op als hij een zak met voer ziet. Muis stond al op als ik alleen al ríchting de kast met voer ging, Beer moet ik echt bij het voerbakje neerzetten. Maar dan eet hij ook. Dit voeren combineer ik met het laten klinken van een belletje. Zodat ik, als hij op enig buiten is, hem met dit belletje kan lokken.
Ik ben benieuwd of de theorie van Pavlov ook bij Beer gaat werken.

Dit vind je misschien ook leuk...