Bloemstuk

Bloemen vind ik mooi. In het veld, langs de weg, in de tuin. Soms ook op een vaas, als het de luchtigheid van de natuur benadert tenminste.
Tegen bloemstukken heb ik een aversie, ik zie het als een vorm van bloemverkrachtig. Heel erg vind ik ook de boeketten met een in een knik gevouwen groen. Of met ijzerdraad verstevigde gerbera’s. Maar er is mee te leven.
Maar vorig jaar even niet. Op 10 augustus 2014 verslechterde Lucas’gezondheid erg. Hij moest worden beademd, en meer, en ging naar de Intensive Care. Verschrikkelijk voor hem, erg voor mij en alle anderen die hem lief hadden. Meestal ging ik de via de mooie trappen naar deze vijfde verdieping. Boven aangekomen is daar een wachtruimte, als tussenstation naar de (erge) ruimte achter de klapdeuren. Altijd was het naar om daar aan te komen, omdat je nooit wist wat je zou aantreffen. Dat erge werd op enig moment versterkt door de aanwezigheid van een grafstuk. Een echt grafstuk!
Alle wachtenden hopen natuurlijk dat hun geliefden beterend deze afdeling verlaten, maar dat de afloop anders kan zijn hangt er zwaar in de lucht.
Ik had het al eens een dagje aangezien, en overdacht hoe het daar gekomen was. Wellicht uit dankbaarheid voor de goede zorgen aan Isala geschonken. Het had misschien wel €100,00 gekost, de overledene was waarschijnlijk gecremeerd, dus achterlaten op de begraafplaats was daardoor geen optie. En de nabestaanden wilden het ook niet in huis.
Ik weet het niet, ik verzin maar wat.
Na weer een dag trok ik de stoute schoenen aan, en sprak iemand van ‘familiebegeleiding’, een fantastisch service van Isala, er op aan. Zij herkenden mijn verhaal, zij hadden ook getwijfeld of ze er goed aan deden deze geste te aanvaarden. Maar mijn klacht was voor hen wel de druppel.
De dag daarna was het stuk weg, en was de tafel weer gewoon met tijdschriften gevuld.

Dit vind je misschien ook leuk...