Brigitte

Acht dagen nu al heb ik gefietst. Na een licht dipje richting de Franstalige grens voel ik me fijn.
Toen ik nog met Lucas fietste, ging ik vaak voor op. Lucas vond het fijn me in het oog te houden. Ik was dan met mijn eigen gedachten. En nu ook, en het is alsof Lucas met me meerijdt, we samen de omgeving becommentariëren. Ik zie voor me hoe hij uitvoerige beschrijvingen zou maken van dat wat we meemaken.
Ik schrijf nu op drie plekken. Op Polarsteps om dagelijks de eindbestemming te vermelden, op Faceboook wat foto’s met toelichting. Meestal schrijf ik dat bij de ochtendkoffie in een café. Dit blog is voor de wat langere verslagen. Maar ik merk dat ik daar amper tijd voor neem. Door de grote hitte van de afgelopen dagen was ik ’s avonds echt munt. Maar een belangrijkere reden is dat ik al vanaf dag vier met medefietsers optrek. Sommigen voor één avond, met L. die ik nu maar Brigitte noem, al vier avonden. Vanavond is de laatste, ze buigt af naar Parijs.
Overdag fietsen we apart, zij vertrekt meestal wat later, maar ’s avonds treffen we elkaar weer. De eersten bij toeval, nu op afspraak.
Ze vertelt dat ze zo gelukkig kan zijn, dat wanneer je denkt de weg niet te kunnen vinden, je onzeker wordt en denkt dat het misschien wel niet goed komt. En dat je toch echt de Rue Pont Rouge moet hebben, anders kom je er niet. En dat je die dan toch opeens ziet. “Zo fijn”
Of dat je het zo warm hebt, het echt niet meer weet. En gaat dromen van een rijpe meloen. En opeens kom je langs een winkel waar je dat kunt kopen. “Ik ben dan zo gelukkig.”
Brigitte Kaandorp, daar doet ze me aan denken. Morgen dus de andere kant op, ik zal haar missen.
Op de foto een door haar gemaakte foto van mij, op een jaagpad langs een kanaal. ( foto volgt)

Dit vind je misschien ook leuk...