“Buurvrouw bakt een plant”

Een grapje wat Lucas vaak maakte. Ooit deed ik een poging een band te plakken: band er af, lekje zoeken. Opschuren, lijm er op, wat indrogen, plakker er op. Deze handelingen werden door mijn toenmalige buurman Bert Leistra opgemerkt. Hij knikte daarbij goedkeurend, onderwijl de woorden “Zo, zo, buurvrouw plakt een band” zeggend. Maar daarna ging het mis, ik kreeg de band er niet weer op, en omdat het mijn eer te na was Lucas’ hulp in te schakelen, gebruikte ik de bandenlichters daarvoor. En stak daarmee mijn band lek. Goed lek.
Omdat ik nu toch Lucas hulp nodig had, haalde ik hem erbij, vertelde dat het jammer was dat het mis was gegaan, juist ook omdat buurman Bert had vastgesteld dat “buurvrouw een plant bakte”. (….)
Juist door dat geklungel spraken we af dat Lucas voortaan zou plakken, en dat ik alleen ‘planten hoefde te bakken’
Lief, maar nu ben ik wel onthand.
Ik ben speciaal voor mijn fietsreizen ANWB-lid geworden. En buurman Gerrit heeft me toegezegd dat ik bij panne hem mag bellen. Daarnaast zie ik ook nog wel iets in de oplossing dom kijkend naast mijn lekke band te gaan staan.
Maar ja, wat heb je daar aan als je eenzaam in de polder of op een landweg lek gaat? Gelukkig is dat tot op heden niet gebeurd, en gebeurt dat met die anti-lekbanden tegenwoordig ook niet zo gauw.
Toch voelt het een beetje ongemakkelijk.
En de foto? Die maakte ik vandaag in Amsterdam, bij Marqt. Waar ze heel veel gebakken planten hebben.

Dit vind je misschien ook leuk...