Dankbaarheid

April 2014 was een maand met veel geluk. Lucas keek uit naar de stamceltransplantatie in Amsterdam die nu dan toch door kon gaan. De laatste chemokuren waren stevig, maar er bleef genoeg energie over voor wandelingen. Lucas liet zich mooie afscheidswoorden toespreken. Hij vierde zijn verjaardag uitbundig.
In september 2014 was alles voorbij. Op de rouwkaart schreven we dat hij zo graag bij ons had willen blijven. En wat hadden we, had ik hem graag gehouden! Het gemis is groot, soms heel groot en onverdraaglijk.
Maar toch, het is zo troostrijk zo veel jaren geluk, goedheid, vertrouwen, plezier en warmte hebben mogen beleven. Rouw ervaar ik nu als een omgekeerde vorm van verliefdheid. Een soort van geluk wat ik diep in mij draag en altijd bij mij is.
Wanneer ik wandel, fiets, in de tuin ben, met anderen ben, Lucas is er en praat mee. Geeft commentaar, bemoedigt me of heft een corrigerende vinger op.
Het kostte veel energie om steeds maar weer verder te leven, maar nu al weer voor de vierde keer Lucas’ geboortedag voorbij is gegaan, begint het te wennen.
Het lukt me te aanvaarden dat Lucas niet meer lijflijk aanwezig is.
De geboorte van Poppy doet me beseffen dat het leven doorgaat. Een kindje met een beetje Lucas’ bloed. Nieuw geluk.
Ik kan volop genieten van dat wat op mijn pad komt of in huis haal. De B&B gasten met steeds weer andere verhalen, de ontmoetingen tijdens de wandel- en fietstochten, de vrijheid. De uitjes met vriendinnen, een gezond lichaam.
Er is zo veel om van te genieten. En dat voelt goed.

Dit vind je misschien ook leuk...