Een brug te ver

Voor vandaag werd slecht weer voorspeld, maar toch gingen we, Tineke en ik, op pad. Ik had een ware tour met auto, trein en regiotaxi’s georganiseerd. We hadden maar 10 km. te gaan, maar door wat onhandigheden, vooral mijnerzijds, werden het er ruim 13. Maar ook dat was goed te doen. We startten bij de een minicamping bij Lieren. Na enige discussie kregen we helder welke kant we op moesten: een stukje langs de toeristische spoorbaan. Een kleine kilometer verderop ging het fout, waarschijnlijk omdat een boom met het rood-witte balkje er niet meer was. We liepen daarom een lange glibberige weg, met veel diepe plassen, op en neer, twee kilometer er bij. Maar met hulp van iPhone, GPS en kaart vonden we toch de goede route. Na weer een kilometer verder werd het overzichtelijk, we hoefden alleen nog maar rechtdoor, langs het Apeldoornse Kanaal. Het langste kanaal van Gelderland, ooit ten behoeve van de papierindustrie gegraven. Nu wordt het vooral gewaardeerd om zijn landschappelijke schoonheid. Aldus het boekje.
Al kort na de start was het gaan regenen. Tineke hulde zich in een wapperende poncho. Omdat de capuchon niet echt voldeed kreeg ze van mij een pet te leen. In verband met de voorspelde regen had ik vanochtend naar een pet gezocht, en geen andere dan deze erg lelijke, maar wel praktische van Lucas, gevonden. Ook koos ik als regenjas, de jas van Lucas. Dus ook op deze manier ging Lucas een beetje mee.
Juist toen het wel erg begon te regenen, doemde wonder boven wonder een horecagelegenheid op. We konden ons drogen, ze hadden een mooie lunchkaart, en met ondersteuning van een lekker glaasje wijn konden we er daarna weer goed tegen.
We hoefden daarna alleen nog maar zes kilometer verder rechtdoor, en omdat ik me meende te herinneren dat het eindpunt, het ABK-Nivonhuis, áán de route lag, zou het vervolg een eitje zijn. We hadden de regiotaxi (“Hebt u hulpmiddelen bij u?”) om 16:15 besteld, dus toen we die tijd naderden zonder het huis te zien, werd het toch tijd om het wandelgidsje te raadplegen. Terwijl we daar nog naar zochten ging de telefoon: de taxi staat klaar….
Op dat moment ontdekten we dat we een brug te ver waren gelopen. Een bel-aktie om betreffende taxi naar ons te laten rijden, iets wat veel sneller zou gaan, dan dat wij er heen zouden lopen, mislukte. We stonden op een kruising met verkeerslichten. De eerste (Veluwse) vrouw die we aanspraken ging er als een haas vandoor, maar bij de tweede was het raak. Het betreffende echtpaar had er alle begrip voor dat twee dames in de regen die een brug te ver waren gegaan, ondersteund moesten worden. Ze lieten ons achterin hun 4-wheeldrive instappen en brachten ons razendsnel naar het Nivonhuis. Waar de taxi nog voor ons klaar stond. Pffff…..

Dit vind je misschien ook leuk...