Eenvoudig leven

De Lycian Way is door een Engelse dame uitgezet. Het is het eerste bewegwijzerde pad in Turkije, en is 540 km lang. SNP biedt het eerste deel als groepsreis én individuele reis aan. Een iets oostelijker deel alleen als individuele reis. Maar veel wandelaars lopen het zonder SNP. Bewoners hebben op deze route ingespeeld, en bieden in hun huizen slaapplaatsen en thee aan. Het is een druk bewandelde route die alleen in het voor- en najaar kan worden gelopen: in de zomer is het te warm, en in de winter onbegaanbaar, of onvindbaar. De route ligt tussen Dalaman en Antalya. De bergen rijzen zó steil uit de zee op, dat er nooit een weg is aangelegd. Het leven langs de weg is eenvoudig. Auto’s hoor of zie je niet. Bij het slapengaan hoor je honden, en bij het wakker worden de hanen. En daar tussendoor de oproepen voor gebed uit moskeeën.
Langs de weg zagen we mensen bezig met de olijvenpluk of honingoogst. We zagen kromgebogen vrouwtjes met takkenbossen op de rug, herders met een paar geiten. Maar ook veel activiteit in de vorm van huizenbouw.
De vijfde overnachtig was bij mensen in huis. Ze hadden hun inboedel achter gordijnen opgeslagen, waar ze zelf sliepen werd mij niet duidelijk. Een aantal van ons sliep op matrassen of in bedden beneden. Met nog vier anderen kregen wij een plaatsje op het dak. Ze hadden daar wat eenvoudige kamertjes getimmerd die mogelijke wind en regen tegenhielden. Maar niet de kou….. Brrr…. Legging, jasje en sokken moesten aan en nog kreeg ik het niet warm. Op weg naar het toilet ’s nachts passeerde ik een kamer waar ik de avond tevoren een stapel kleden had gezien. Met deze buit ben ik vervolgens naar mijn honk teruggekeerd.
De zon bij het opstaan deed al gauw de koude nacht vergeten. Overdag was het altijd warm, zelfs zo lekker dat het heerlijk was zo nu en dan de warme zee in te duiken.
We ontbeten met thee, kaas, komkommer, olijven en brood. De door onszelf meegenomen bakjes vulden we hiermee, zodat we ook een lunch van kaas, komkommer, olijven en brood hadden. Lekker.
Bij aankomst op ons slaapadres kregen we thee. Maar gelukkig hadden ze ook bier te koop. Samen met wat nootjes of chips uit een klein dorpswinkeletje werd het dan, voor ons verwende westerlingen, een aangenaam wachten op het avondmaal: een soepje, gesmoorde groenten, rijst, salade, en wat zoets toe.
(Op de foto worden ons de geitjes getoond. Sommige van nog maar vijf dagen oud, met navelstreng)

Dit vind je misschien ook leuk...