Einde zwemseizoen

Met een duik in de IJssel op zondag 24 september is mijn zwemseizoen beëindigd.
Het begon dit jaar in Malaga. Met G. was ik daar een week lang. We zwierven door de stad, beklommen een bergje en maakten fietsentochten in oostelijke en westelijke richting. Allemaal niet groots, maar wel leuk.
Tussendoor nam ik een duik in de Middellandse zee. Heerlijk, zo in de golven. Maar wel koud. Ik bleef er meestal niet al te lang in, ik kreeg vooral last van koude voeten.
Het tweede bad was in de Noordzee. Op een niet al te gemakkelijke manier was ik daar gekomen. Onder leiding van een deskundige gids waren we van Harlingen vertrokken en het wad over gestoken. Dit is makkelijker geschreven dan gedaan. Het wandelen op de drooggevallen delen was een eitje en het doorwaden van geulen, tot taillehoogte, was eigenlijk wel lekker. Maar voordat we daar waren moesten we geruime tijd, (anderhalf uur?) door de drek baggeren. Tot over de enkels in stinkende blubber. Je werd er in vastgezogen. Het was glad en glibberig. Het is niet iedereen gelukt dit zonder vallen te volbrengen.
Ter hoogte van het Oerd, het hoogste punt van Ameland, kwamen we aan land. Vanwege het mooie uitzicht moest ook nog het twintig meter hoge duin beklommen worden. Maar toen mochten we de zee in. Even had ik geen zin, omdat het vanwege de golfslag een bruine soep is, met heel veel zand op je lijf als gevolg. Maar het was heerlijk, er was behoorlijk wat golfslag. Als de gids niet was blijven opletten was ik zo naar Denemarken afgedreven. Of IJsland.
Eigenlijk was het daarna de bedoeling de zes kilometer naar Buren door te lopen, maar gelukkig hadden een aantal mensen wat lichamelijke klachten. We waren solidair, en lieten ons allen ophalen door een boer met tractor en platte wagen. We namen plaats en in volle vaart stoof hij het strand over. Vele badgasten verbaasd achterlatend…..
Ondertussen was ik als vrijwilliger in het Openluchtbad begonnen. Minimaal twee keer per week toog ik daarvoor naar Zwolle, en nam vervolgens plaats in ‘de kassa’. Daarbij had ik hulp van een vrijwilliger die plaats nam bij ‘het luikje’, aan mij de taak de wat te complexe gasten te woord te staan, en inkomende mails en telefoontjes af te handelen. Een paar keer heb ik wel aan de rand van het -schitterende- bad gestaan, maar heb nooit de behoefte gehad een duik te nemen.
Voor een duik in de IJssel had ik mij in de loop van het jaar opgegeven. Er was dit jaar een kunstroute langs de IJssel, de IJsselbiënnale 2017. Dit event werd geopend met een IJsselduik bij zonsopgang en afgesloten met een duik bij zonsondergang.
Vanwege de veiligheid wordt overigens niet gezwommen in de IJssel, maar in een nevengeul daarvan. Vier kunstenaars (Lies Kortenhorst, Jeannette Hoekstra, Jeannette Knigge en Loes Anscher) zwemmen sinds de gereedkoming in 2016, een aantal keren per week in deze geul. Anderen hebben zich aangesloten, en vanwege de Biennaële had dit nu een wat meer openbaar karakter. Een lifeguard was aanwezig. Als leidraad voor de zwemduur geldt de volgende regel: je kunt even lang in het water blijven als de watertemperatuur, in ons geval dus 16 minuten.
Er werd in drie groepen gezwommen. De aarzelenden langs de oever, de durfals een rondje om een brugpijler. Met daar tussenin nog een andere groepje. Hoewel ik weinig zwemkilometers in de benen had, sloot ik toch bij de fanatiekelingen aan: ik had niet voor niks een autorit van bijna een uur gemaakt. Ik wilde alles er uit halen.
Toegegeven, de te waterlating was niet echt aangenaam, maar daarna was het heerlijk. Veel minder koud dan de Middellandse in het voorjaar, en de ondergaande zon maakte het plaatje compleet.
Maar het is voorbij. Ik sluit me niet aan bij de vrouwen van Allyearround, ik wacht tot dat in het nieuwe jaar een golf mij lokt.

Dit vind je misschien ook leuk...