Pufjes

Als klein kind had ik bronchitus. Ik moest enorm hoesten, had het benauwd. Volgens mijn vader was het goed om gezeten in een warm badje een plens ijskoud water over je rug te krijgen. En volgens de dokter had ik op de ergste momenten een injectie nodig. Ik groeide over deze ziekte heen, maar kreeg het als 20-jarige terug. Een vader voor een natte plens had ik niet meer, evenals een teiltje. Ik woonde toen ik Klooserhaar, en had dokter Volkers. Hij gaf me 2 of 3 keer per jaar een penicillinekuur, daar ging het goed van over. Deze aanpak werd door de huisarts in Hasselt voortgezet. In baalde behoorlijk van deze medicijnen, maar volgens dokter Bakker was een stevige medicatie om niet voortijdig ‘de rek uit de longen te hebben’ nodig. Hij dreigde zelfs met het belanden in de rolstoel. Maar geleidelijk aan nam de ziekte af, ik was nog maar zelden door benauwdheid of longontstekening gevloerd. Na mijn veertigste kwam het weer terug. Maar gelukkig waren er betere medicijnen. Pufjes. Eén soort voor als ik ziek werd, en één als onderhoudsmiddel. Inmiddels had mijn ziekte een andere naam, COPD. Je kunt dat hebben op 4 niveaus, ik zit op 2. Behalve dat het zo nu en dan opsteekt, heb ik er in mijn dagelijkse doen geen last van. Ik hijg een beetje bij het traplopen. Stevig doorfietsen kan ik wel, maar dan niet in combinatie met praten. En ik kan geen ballonnen opblazen. Maar daar zijn pompjes voor.
De medisch ontwikkelingen zetten zich voort. De huisarts heeft inmiddels een praktijkondersteuner met COPD in haar pakket. Eén keer per jaar meet zij mijn vermogens, en het gaat niet slecht. Op enig moment had zij gemeten dat een dubbele onderhoudsmedicatie beter zou zijn. Toen ik na een jaar voor controle weer terugkwam ging het goed, ik was niet achteruit gegaan. Pas na dat zij met dit had gemeld, vertelde ik haar dat ik op dezelfde dosis was gebleven. Als COPD-geïndiceerde hoor je ook de jaarlijkse griepprik te nemen. Ik heb dat jaren gedaan.
Maar eind vorig jaar had ik daar geen zin. Evenals in die dagelijkse pufjes. En zie daar: geen griep, verkoudheid of een aanval. Uiteraard is het veel te vroeg om te juichen, ik kijk uit naar het volgend controlemoment.
Ik had dit alles niet geschreven als vandaag niet het bericht naar buiten was gekomen dat dagelijks medicijngebruik bij lichte COPD niet zinvol is. “Zonder medicatie heeft een longpatient 13% kans op longontsteking, met medicatie 18%.” Ik lees dat nooit is aangetoond dat inhalatiemedicijnen COPD kunnen remmen. Longarts Frits Jansen wijst er op dat dat bijna alle studies gesponsord worden door de farmaceutische industrie. “Onafhankelijk onderzoek is er bijna niet.”
Ik voel me behoorlijk gebruikt.

Dit vind je misschien ook leuk...