Fietsen

Een groot geluksgevoel overviel me toen ik op donderdag j.l. voor het eerst een fiets huurde -bij malagabiketours.eu- een leuke zaak. Ik voel dan vrijheid, ruimte. Wellicht hebben anderen dit wanneer ze achter het stuur van hun auto gaan, al dan niet met open dak.
Voor de eerste fietstocht kozen we voor de oostelijke richting. We hadden iets gelezen over een oud vissersdorpje. Welgeteld één netten boetende man heb ik gezien, verder heel veel lieflijke huisjes. In mooie kleuren geschilderd of voorzien van tegels. Veel van deze huisjes waren tot kleine restaurantjes getransformeerd, het fietspad ging veelal over hun terrassen. Als we gewild hadden hadden we zo een visje kunnen meepikken. Maar dat wilden we natuurlijk niet.
Op enig moment hielden de dorpjes op, en kwamen rotspartijen. Ook de Spanjaarden zagen hier de schoonheid van. Ze maakten het nog mooier met bankjes, wandelpaden en strandjes. We gingen er zwemmen, wat eten en toen weer terug.
De route naar de west was andere koek. We moesten langs een drukke weg de stad uit. Door op de stoep te fietsen maakten we het ons gemakkelijk en aangezien er haast geen andere fietsers zijn, maakt niemand daar zich druk om.
Buiten de stad kwamen we in een heel ander gebied. Wat bebouwing achter de autoweg, langs het strand een brede wandelboulevard, én een breed fietspad. Hier tussenin met enige regelmatig mooie strandpaviljoens. Maar nog niet geopend, dat zal nog wel een maandje duren.
Op enig moment houdt deze luxe op. We naderen een delta, een riviermonding. De fietsverhuur had ons een plattegrondje meegegeven. Ná de rotonde moesten we ‘offroad’. Door bloeiende natuur trokken we noordwaarts. Er waren wandelaars, en veel, erg sportief uitgedoste fietsers, met helm en overige aangepaste outfit. Daar vielen onze opwaaiende zomerjurken wel erg bij op😉
We moesten twee snelwegen trotseren. Onder de eerste konden we door. Van de tweede moesten we gebruik maken om daarmee aan de andere kant van de rivier te komen. Een smalle strook van ca. een halve meter, achter de vangrail diende als fietspad. En het voldeed.
Na de brug bleven we zo dicht mogelijk langs de rivier fietsen, nog steeds ‘offroad’ totdat we uiteindelijk het strand bereikten. Maar het leek niet op de lieflijke strandjes van de eerste fietsdag. We kwamen in de opmaat naar Torremolinos. Eerst de wat luxere villa’s, maar daarna de hoogbouw. Véél hoogbouw, en voornamelijk verlaten.
Geen gewone bewoners, alleen pensionades. Een beetje verveeld. Maar dat zal invulling zijn.
We namen op enig moment een weg naar rechts om het centrum van Torremolinos te vinden. Maar dat vonden we niet. Wel een ‘gemengd’ echtpaar: hij een Spanjaard, zij een Nederlandse. Jarenlang gewoond en gewerkt in Nederland, maar nu, op leeftijd gekomen, in Spanje neergestreken. Ook omdat hun, enige, zoon zich hier had gevestigd. Zij raadden ons aan niet langer te zoeken naar het centrum, want dat is niks, maar ons weer naar de kust te laten afzakken, en door te fietsen naar een rots.
En dat was een goede tip. Het was er mooi en we hielden halt voor een zonnebad, duik en hap.
En daarna zoefden we op de nu voor ons bekende weg weer huiswaarts. Deels dus een tweebaans fietspad, maar in de stad hield dit weer op. Na een stukje stoep voegden we ons bij het snelverkeer. Haast werd G. dit fataal. Een rioleringsrooster met een deksel met brede openingen kruiste ons pad. Mijn wielen vlogen bij toeval er goed overheen, het voorwiel van G. ook nog, maar het tweede bleef haken. De schade bleef beperkt, maar was wellicht heel anders afgelopen wanneer het eerste wiel was blijven steken.

Dit vind je misschien ook leuk...