Gagelhof

Vandaag had ik een ruime tijdsmarge, dus al kort na de start liet ik me verleiden tot een stop bij een museumboerderij voor oude paarden, bij Soest. Met oude boerderijen heb ik weinig, en met paarden al helemaal niet. Maar de koffie lokte me, en het was er prachtig. Mooi gerestaureerd en stijlvol ingericht. Met overal gastvrouwen, bestuurdersleden en medewerkers. Wat ze allen gemeen hadden dat ze me wezen op de geboorte van een geitje, één uur daarvoor. De moeder moest nogal aan haar rol wennen, want toen ik bij het hek kwam, twijfelde ze tussen het geven van aandacht aan mij, of aan haar jong. Ze koos uiteindelijk voor haar jong, en deed dat vervolgens zo hartstochtelijk, dat het beestje omviel.
De medewerker liet me de keuken zien. Volledig in oude stijl, maar voorzien van vaatwasser, koelkast en andere gemakken. Alles keurig achter houten deurtjes verstopt. Ze vertelde ook over de kamer náást de keuken, voor de zoon die was voorbestemd naar het seminarie te gaan. “De anderen sliepen bij elkaar. En van wat daar zoal kon gebeuren moest hij verre blijven.”
En dan de paarden. Ze moeten tenminste twintig jaar oud zijn voordat ze worden toegelaten. Belgische knollen worden niet veel ouder dan 25 jaar, de pony’s soms wel 40 jaar. Er is een wachtrij van wel 800 paarden. Dus de tachtig toegelatenen zijn geluksvoegels. Gelukkig liepen ze allemaal in de wei, zodat ik op mijn gemak de prachtige stallen kon bekijken.

Dit vind je misschien ook leuk...