Geen Veluwe

Op weg naar Amsterdam ben ik óm de Veluwe heen gefietst. Ik heb het er niet zo op…. Al die fietspaden, elektrische fietsen, bankjes…
Natuurlijk is het er mooi, maar ik voel er de zwáárte: lange rokken en zwarte kousen. Die weerstand tegen de Veluwe is nog vergroot door een wandeling onlangs met Gerrie. We liepen van A naar B: bij A stonden de fietsen, bij B de auto. We waren laat naar bed gegaan en opgestaan, toen lang gelopen, dus het was al na achten toen we bij de auto aankwamen. De schrik was dan ook groot toen ik daar vast moest stellen dat de autosleutel nog in het stuurtasje van de fiets zat! Onze telefoons waren leeg, we hadden hulp nodig!! Op de heenweg had ik een restaurant gezien, maar omdat we niet wisten hoe ver we daar vandaar waren, gingen we liften.
Maar denk je dat die Veluwnaren stopten voor twee eind vijftigers bij een neergaande zon? Nee dus. Pas de tiende auto hield halt. Inmiddels bleek dat het restaurant na de bocht was, dus instappen was niet meer nodig.
Toen kwam tegenvaller nummer twee: de keuken was dicht. Terwijl wij zo’n trek hadden. We smeekten om wat droog brood, kaas of worst bij ons bier, maar nee. Dat zat er niet in. Het werd nog wreder toen vervolgens de kok met zijn serveerster ging eten in het restaurant! Maar de taxi kwam, en voor de prijs voor een goede maaltijd heeft hij met ons de autosleutel gehaald.
Nee, bij Schaveren in Emst gaan wij geen feestje vieren. (Op de foto een jonge rüine bij Almere)

Dit vind je misschien ook leuk...