Hemel

Gisteren was het Lichtjesdag op Heidepol. Naar katholiek gebruik werden voor de overledenen lichtjes gebrand. Voor de derde keer werd dit op Heidepol georganiseerd. Vorig jaar kon ik er niet bij zijn, dit jaar ging ik met enige tegenzin: wat zou ik er vinden, zou Lucas het belangrijk hebben gevonden?
Ik ging samen met Simone. Omdat we geen van twee helden zijn op donkere en natte snelwegen, kozen we voor het openbaar vervoer. Gezien de superspits was dit een goede keus, ondanks dat ook de trein last had van ‘natte rails’.
Al vanaf de afslag naar Heidepol stonden tientallen fakkels. Ik had me ingesteld op de ons bekende ontvangstruimte, maar in plaats daarvan was er een mega-tent, met honderden stoelen. Voor Lucas stond een kaars met zijn naam er aan klaar. We mochten dit zelf aansteken, en namen plaats op één van de eerste rijen. Om alle filerijders de kans te geven alles mee te maken, begon de bijeenkomst wat later. Maar zelfs het wachten was indrukwekkend.
Er was muziek op piano en cello. Door de verschillende medewerkers, ook de ónze, werd gesproken en werden de namen genoemd: wel vijf Ria’s. En maar één Lucas…. Brandende kaarsen, voor iedere overledene één. Omringd door honderden mensen en mooie muziek. Na een uur gingen we naar buiten, en wat we toen zagen, overviel me.
In het golvende landschap stonden op hoge standaards lichtjes, bij ieder graf één. De regen was opgehouden, het was een prachtg gezicht.
‘Dit is de hemel, dit is goed. Iedereen is samen, Lucas is niet alleen’.
Simone en ik kregen beiden een kaars, en samen met al die anderen gingen we op pad. Het al prachtige beeld van honderden vlammetjes werd nog mooier door de bewegende lichtjes die als golven door het landschap gingen.
‘Mooi, mooi,’ zou Lucas hebben gezegd.

Dit vind je misschien ook leuk...