Hop

Lucas hield van onze tuin, ook al deed hij er haast niks aan. Bij het onkruid wieden was hij het meestal niet eens met wat ik verwijderde. “Waarom mag dat niet blijven staan.” Ook pleitte hij vaak voor het planten van afrikaantjes en goudsbloemen. Maar die kwamen er niet in. Ooit kwam er spontaan een margriet op. Het detoneerde volledig, maar omdat hij er op stond dat het bleef staan, gaf ik toe. Het jaar daarna zag ik de margriet opnieuw opkomen, op een andere, nog slechter passende plek. Nog voordat het was gaan bloeien had ik het uitgeroeid. En terwijl ik wel eens dacht dat Lucas de tuin niet heel intensief bestudeerde, moest ik ontdekken dat dit toch niet zo was. “Wáár is die margriet gebleven?!?”
En zo kibbelden we gezellig door. Wat mis ik dat nu! Het werken in de tuin vind ik dit jaar één van de vervelendste klussen.
Een ander onderwerp was hop. Dat wilde Lucas ook graag in de tuin. Hij had al eens uit het veld wat plantjes gestoken, wat bij een een plantenzaak gekocht. Maar het sloeg maar moeilijk aan. Volgens mijn grote tuinvrouw zus Hennie was dat maar goed ook, “als je zo’n plant eenmaal hebt, overwoekert het de hele tuin.
Vorig jaar opeens, toen Lucas al in het ziekenhuis lag, kwam de plant goed op, en bloeide uitbundig. Ik heb hem de foto’s ervan laten zien. En dit jaar is het overweldigend. Niet alleen op de plaats waar we het bedacht hadden, maar ook nog op tien plekken meer. Met hulp van het groenteam van In Balans ga ik ze volgende week te lijf.
Maar op de geplande plek zullen we ze sparen.

Dit vind je misschien ook leuk...