Isala

Over Isala hoor ik veel geklaag: grote afstanden, een onoverzichtelijk doolhof “De architect heeft zich laten gaan ten koste van de gebruikers.” Iedere klager heeft gelijk: als iemand de weg te lang vindt, kan ik moeilijk zeggen dat de weg niet lang is. En dat je het overzicht als nieuwkomer niet hebt, wil ik ook graag geloven.
Wanneer men een compact ziekenhuis had gebouwd, zou dat inderdaad de looproutes hebben verkort. Maar is dat één eerste vereiste: ‘snel, snel, ergens zijn.’ Waarom toch die haast?
Ik heb inmiddels heel wat uren, dagen, weken in ziekenhuizen doorgebracht. Het oude Sophia was door zijn rommeligheid haast gezellig, het VUmc streng en strak. De nieuwere delen schijnbaar al wat beter, maar daar was Lucas niet: hij keek vanuit zijn bed tegen een andere vleugel, zag geen vleugje lucht of groen.
Nee dan Isala, het prachtige trappenhuis doet mij haast denken aan een Italiaans palazzo. Patiënten en bezoekers hebben zicht naar buiten, of op mooie groene binnentuinen.
Voor de werknemers is het misschien niet altijd even comfortabel – maar ik denk dat de architecten zich hebben gericht op patiënten. Zij hebben een ‘beterhuis’ willen maken, in plaats van een ziekenhuis. Wat mij betreft zijn ze daar volledig in geslaagd.
En voor degene die het mooie niet kunnen zien, had Lucas de tip: “Niet ergeren, maar verwonderen”

Dit vind je misschien ook leuk...