Jarig!

Vandaag is het 59 jaar geleden dat ik werd geboren. Van die geboorte weet ik niets meer, maar vanochtend was mijn familie er, en zijn wisten het nog wel. Hoewel, geboorte…..
Het was 1957, en het gebeurde in Ebbenbroek. Dika weet dat moeder, liggend vanuit bed haar zegt dat ze maar eens in het wiegje voor de haard moest gaan kijken: “Daar ligt je zusje in.”
Zus Hennie vult aan met dat vader haar al eens in het vertrouwen had verteld dat ze goed voor moeder moest zorgen, ‘omdat ze een broertje of zusje kreeg.’ Ze mag het verder aan niemand vertellen. Hennie, toen 9 jaar oud, weet nog dat ze niets anders heeft gedacht dan dat dit extra zusje of broertje een taakverzwaring voor moeder zou betekenen. Het gezin van acht, vader, moeder, opa en vijf kinderen, wordt groter. Maar ze hoort niks over vermoeidheid door de zwangerschap of een aanstaande bevalling.
Ook Dika zag geen enkel verband tussen het in bed liggen van moeder, en het kindje bij de haard. “Want dat had de dokter gebracht.”

Schoonzus Alie, uit Kamperzeedijk, ook al zo’n wereldstad, weet nog dat haar vriendin haar vertelt hoe kinderen op de wereld komen. Ze lacht haar hartelijk uit. “Hoe komt ze er bij.” Thuis gekomen vertelt ze aan tafel, als jongste van een groot gezin, het verhaal over haar domme vriendin. Pas nadat iedereen is uitgelachen moet ze concluderen dat haar vriendin haar de harde waarheid heeft verteld.
Het feit dat ieder in die tijd op het platteland getuige was van geboortes van kalveren, biggen, of veulens maakte kinderen niet vroeg wijs.
Kinderen werden door de dokter gebracht.
Of de ooievaar. Dat kon ook.

Dit vind je misschien ook leuk...