Lesbos

Marjan ken ik van een reis naar Lesbos, inmiddels al weer 25 jaar geleden. Zij woonde toen al geruime tijd op Lesbos. Ooit was zij verpleegkundige in Almelo, maar nu helemaal gesetteld als Griekse.
Na mijn reis hielden we contact. Ook toen Lesbos in het nieuws kwam door de schrijndende toestanden door de aanspoelende vluchtelingen. En nu de zorgen vanwege de aardbeving.

Bij ons was het maar een klein item aan het eind van het Achtuurjornaal, maar zo’n persoonlijk verhaal komt binnen. Ook omdat ik ooit bij Maria, aan het eind van Marjans verhaal, brood kocht. Marjan vraagt aan haar vrienden en familie in Nederland geld over te maken. Via de dorpsraad komt het gegarandeerd goed terecht. Marjan ziet toe!

En ik zet die vraag weer aan mij lezers door: kun je wat missen en wil je wat geven? Mail mij dan (ria.grootoonk@gmail.com) dan geef ik je vervolgens haar (Nederlandse) bankgegevens door.

Hierna het verhaal van Marjan:
“Afgelopen maandag is er een zware aardbeving geweest op Lesbos. Ik was buiten aan het werk toen ineens de honden begonnen te blaffen en er een zwaar gegrom te horen viel. Het duurde enkele seconden voor ik besefte dat het een hevige aardbeving was. Mijn huis stond te schudden. Ikzelf ook. Toen ik buiten het hek vluchtte, viel er op nog geen meter afstand de schoorsteen van het buurhuis naast me neer, gelukkig werd ik niet geraakt. En gelukkig heb ik een stevig gebouwd huis!
De aardbeving had een kracht van 6.3 op de schaal van Richter. Hij heeft hier heel veel schade aangericht. Het was een heel beangstigende ervaring, vooral omdat het leek dat het niet op zou houden! Ook de naschokken (in de volgende 24 uur werden er al 90 geteld, waaronder een paar met meer dan 4.5 Richter!) zijn heel eng. En het gaat maar door. We zijn door de seismologen gewaarschuwd dat we de komende maanden nog vaak bevingen zullen voelen, tot 7 Richter…brr…
Voor mij persoonlijk valt het, buiten de schrik, het gesneuvelde servies- en glaswerk en de voortdurende naschokken, heel erg mee. Maar veel mensen zijn niet zo gelukkig. Hier in het dorp zijn meerdere huizen, na inspectie door ingenieurs die vanuit heel Griekenland zijn ingevlogen, onbewoonbaar verklaard. Andere moeten wegens instortgevaar worden neergehaald.

De ellende is dat veel van die oude huizen bewoond worden door oude mensen. Die met een pensioentje van €345,- per maand geen verzekering hebben en ook geen geld om hun huis te laten repareren. En zoals jullie weten heeft de regering Tsipras geen rooie cent (integendeel, er komt weer een nieuwe bezuinigingsronde aan!)
Neem Jassemien, een vrouw van in de tachtig, al jaren weduwe van Nikos. Zij woonden in de zomer in een piepklein huisje in Melinta. Nikos ging dagelijks in zijn even piepkleine bootje de zee op om te vissen. Jassemien woont hier in Paleochori, haar huisje is door de aardbeving onbewoonbaar verklaard. Maar ze heeft niets of niemand. Geen kinderen, geen familie die haar kan helpen. Haar huisje moet snel gerepareerd worden zodat het bij volgende bevingen (die zeker zullen volgen) niet instort. Maar voor die reparaties is geld nodig en dat is er niet! Of voor Maria, een oude vrouw, de weduwe van de bakker. Zij heeft geen geld, en haar huis vertoont grote scheuren die gerepareerd moeten worden.”
Ze eindigt haar mail met: “De hemel zal jullie danken 😉 ”
Maar dat weet ik dan weer niet 😉

(Op de foto Marjan, 25 jaar geleden)

Dit vind je misschien ook leuk...