Luikje

Een berichtje op de site van RTV Oost brengt me terug naar mijn lagere school. Het schooltje van meester Knake. Al mijn broers en zussen hebben les van hem gehad, ik alleen in de eerste drie jaren, toen ging hij met pensioen.
Meester Knake hield van zingen. We leerden over ‘de grote stille heide’, en van een jager op de hei. ‘Ei, ei, zo blij.’
Ik zat vooraan, keek dan recht in het gezicht van meester Knake, en bij het openen van zijn mond zag ik in dan in de mondhoeken wat wit slijm. Brr…
Meester Knake had lievelingetjes, en kinderen die hij niet mocht. Die werden genegeerd, of moesten in het kolenhok. En kregen dan soms ook slaag.
Het woonhuis van de meester maakte onderdeel uit van het schoolgebouw. Meester dronk langdurig koffie bij zijn juffrouw. Maar met hulp van het luikje hield hij nog enigszins toezicht.

Als hij niet bij de zijn vrouw op de koffie ging, verliet hij de klas om ons via het raampje in de gang in de gaten te houden.
Broer Jan vertelde dat hij een keer straf had gekregen, omdat hij tijdens zijn afwezigheid niet door had gewerkt.
Hij moest daarom strafregels schrijven. “Ik moet beter doorwerken.” Onze vader vond dit onzinnig, en adviseerde Jan voor een andere regel te kiezen. “Meester moet de klas niet uitlopen.”
Dat gaf tumult, de meester kwam bij ons thuis. “Wij zaten op zolder, en konden door de vloer heen het heftige gesprek volgen.”
Jan: “Het heeft mij geen goeds opgeleverd. En mijn vader ook niet. Andere boeren kwamen in het bestuur, maar mijn vader niet. Ze mochten elkaar niet.”

Dit vind je misschien ook leuk...