marmer

Ik zal een jaar of acht zijn geweest toen ik een mooie steen vond. Aan de Duitse grens, een paar honderd meter van onze boerderij vandaan. Ik nam het mee naar huis, en naar school, liet het zien, en meester Knake zei dat het Marmer was. Ik vond het een hele vondst en heb de steen mijn leven lang met me meegesleept.
Van Ebbenbroek K83, naar de Karel Doormanlaan en Meteoorlaan in Hardenberg, de Dorspsstraat in Kloosterhaar en in Hasselt via de Rosmolenstraat, Regenboogstraat, Brouwersgracht naar de Gennerdijk.
Jarenlang in een la, in de laatste huizen meer in het zicht, en de laatste jaren op een soort ereplaats.
Zoveel spullen van vroeger heb ik niet, maar zonder enige reden heb ik dit altijd bij me gehouden.
Een steenhouwer heeft het onlangs aan schijven gezaagd. De bedoeling was dat de vorm intact zou blijven. Dat is niet gelukt, want er zaten nogal wat ‘zachte delen’ in. En ach, eigenlijk maakt het ook niet zoveel uit.
De steen mag mee op reis. Eerst naar Sint Jacobiparochie en de Zwarte Haan. En dan, vanaf 1 augustus, richting Santiago. De eerste stop zal Heidepol zijn. En daarna zien we het wel. Op gedenkwaardige plaatsen laat ik, als een soort Klein Duimpje, een stukje van mij, mijn steen achter.

Dit vind je misschien ook leuk...