Oerol

Een stuk over iemand die prostaatkanker heeft, weet dat hij het niet zal overleven en daar een theatervoorstelling over maakt. Niet iets waarover ik vooraf enthousiast werd.
Omdat we het te druk met andere zaken hadden gingen we onvoorbereid naar Oerol. Niet helemaal natuurlijk. We hadden wel onze bedden en fietsen geregeld, maar daar was het bij gebleven. De kaartverkoop is echter goed geautomatiseerd, dus er was ter plekke gelukkig nog genoeg beschikbaar.
Niet voor onze favorieten Nynke Laverman, Arjan Overveen en Jack Wouterse overigens. Daarvoor diende je ’s ochtends om 6 uur op de stoep te moeten wachten, daar waren we niet van.
Bij aankomst hebben we een selectie gemaakt, en voor iedere dag een voorstelling gekozen. Al fietsend kwam daar vanzelf meer leuks bij. Een andere optie om aan kaarten te komen, was de snelkassa: alles wat nog beschikbaar is, wordt drie uur van te voren via die weg verkocht. En zo kon het gebeuren dat ons bij de kassa een stuk werd aangeraden. “Hier zijn mensen die het gezien hebben heel enthousiast over. Mooie muziek, prachtige beelden.”
En zo togen wij naar de Schuur van Corné Zorgdrager. Om bij aanvang van de voorstelling te moeten ontdekken dat we tóch bij de voorstelling over prostaatkanker zaten.
De patiënt, Paul de Nooijer, had de hoofdrol. Met naast hem zijn zoon Paul, en zijn musicerende vrienden. De voorstelling is een combinatie van film, fotografie, muziek en theater en laat de belevingswereld zien van Paul nadat hij de diagnose prostaatkanker heeft gekregen. Het stuk eindigt wanneer hij met een ontbloot bovenlijf, met benen in steunkousen en in een luier op het podium staat. Hij vertelt: “Ooit wilde ik balletdanser worden, maar je op een podium vertonen in een strakke maillot heeft me er van weerhouden. En zie, nu sta ik hier in mijn luier.”
Het ontroerde me enorm. En mij niet alleen. Na iedere voorstelling staat de hoofdrolspeler klaar de mensen te troosten.
Wonderlijk wel gaat het met zijn ziekte goed. Door een experimenteel medicijn is zijn toestand gestabiliseerd. Er staat zelfs een voorstelling in 2017 gepland.
Ga, als je de kans krijgt. Het is zó mooi. En dood gaan we allemaal.

Dit vind je misschien ook leuk...