Parijs

Op korte afstand van Parijs was geen camping meer. Daarom overnachtte ik bij Nicole. Even buiten de route, maar slapen bij een Franse dame had wel wat. Om terug op de route te komen had ik wat weggetjes op de kaart ingekleurd. Maar daar was mevrouw het niet mee eens. Ze wees me een veel kortere, maar omdat ze me gisteren ook over een zeer drukke weg naar haar huis had geleid, hield ik toch maar mijn eigen plan aan. Na een klein half uurtje zat ik weer op het pad van Paul Benjaminse, mijn trouwe gids, en voort ging het weer! Ik was als een paard wat de stal rook. Met mijn maar een kleine stop voor een broodje ben ik naar Parijs geracet! De eerste kilometers gingen als vanouds golvend op en neer, maar de slaperige dorpjes maakten plaats voor nieuwere, en meer bewoonde stadjes. Hier en daar al wat industrie, en in de lucht vliegtuigen, op weg naar het vliegveld Charles de Gaulle: zo kun je ook naar Parijs. Maar het eind van de reis kwam in zicht, ik kon het fietspad op, 21 km tot aan het centrum. Aanvankelijk was het een vriendelijk pad door een groene omgeving. Maar dat hield op. Bij ieder te nemen kruising ging het pad omhoog, en het was niet meteen altijd zichtbaar hoe het daarna verder ging. Veel jongeren, met een weedlucht om zich geen, langs het pad: niet echt mijn ding. Industrie, schepen die gelost werden, treinremises. Maar ook veel joggers, en fietsers. Aanvankelijk volgde ik het Canal de l’Ourcq, daarna het veel bekendere Canal Saint Martin. En daar begon ook de gezelligheid. Beide ooit door Napoleon aangelegd als drinkwatervoorziening voor de Parijzenaars, nu een plaats waar veel Parijzenaars graag verblijven om te wandelen, fietsen, te varen of te niksen.
Maar ik ga door. Ik moet eerst het einddoel, île de la Cité, met de Notre Dame, bereiken. En het gaat. Het fietspad houdt op, in plaats daarvan delen fietsers een wegdeel met bussen en taxi’s. En dat gaat best goed. Er zijn meer fietsers, zijn scheuren als gekken, ook als de route dwars over gaat. Dat durf ik dan weer niet. Ik hup een stoepje op, en steek bij zebra’s wat wegen over zodat ik uiteindelijk weer op de route zit. Op die manier steek Place de Bastille en Place de Republique over. En voor ik het weet sta ik op mijn eindpunt. Het miezert een beetje, maar toch lukt het me om een stralende foto te maken.
Mijn volgend doel is een pakje sigaretten. Klein. Ik heb zo’n zin om met een sigaret met koffie op een terras neer te strijken. Ik moet behoorlijk zoeken naar een Tabac, maar het lukt. En ook vind ik een prima terras om me aan mijn zonden over te geven.
Als Google Maps me vervolgens naar mijn hotel navigeert ben ik helemaal tevreden. Mijn hotel ligt dicht bij het Kanaal Saint Martin. Ik besluit een dag te blijven. Want het pakje moet natuurlijk leeg voor thuiskomst😉

Dit vind je misschien ook leuk...