Parijs?

Na een dag met grote warmte te hadden gefietst kwam ik gister op de camping aan. Tentje opgezet, slaapzak uitgerold, pizza besteld. En toen door grote droefheid overvallen. Waarom nog langer met deze idiote excercite doorgaan? Om iets te bewijzen? Waarom? Er zijn maar weinig mensen die alleen fietsen, laat staan naar Parijs. Maar waarom zou ik dit doen? Ik besloot niet verder dan Dinant te gaan, daar de route naar Maastricht op te pakken. Onderweg zou ik nog een paar leuke campings aandoen. Weliswaar niet naar Parijs, maar wat maakt dat uit?
Geheel tevreden nam ik een glaasje wijn – scheelt weer in het gewicht – nam de e-reader ter hand, en raakte in de ban van een boek van Rasja Peper (controle!). Ik sliep goed, werd tevreden wakker, en bedacht me dat ik misschien toch naar Parijs zou willen. De kilometers vlogen onder mijn wielen door, en voor dat ik erg in had was ik al in Dinant. Het was nog maar half drie, had geen zin om te stoppen, en besloot het idee wat die ochtend steeds verder had postgevat te verwerkelijken. Ik ging door! Ik had er al 50 km opzitten, en besloot er nog wat aan te plakken. Een camping leek haalbaar, zoniet dan maar weer een hotel.
Een hotel was op de verwachte plek onvindbaar. Dan maar door naar de camping. Inmiddels was het al zeven uur geweest, en ondanks dat het adres in mijn telefoon stond lukte het me toch onnodige klimmetjes te maken.
Want als toetje op de geheel vlakke route moest ik in het laatste uur een aantal keren in het allerkleinste verzet.
Maar deze camping met louter en alleen staplaatsen heeft aardige eigenaars. Ze serveren me eerst bier en water. En na een douche kom ik terug bij hun frituur. Ik heb vandaag weer geen winkels gezien, dus dat moet maar. Meneer maakt een mogito bij mij patatten. Ik voel me er welkom.

Dit vind je misschien ook leuk...