Pieterpad -1

Met het overhandigen van mijn autosleutel aan Maarten begon op vrijdag mijn solowandeltocht. Maarten zou met ondersteuning van zijn vriendenschare op Beer gaan passen. En zonder auto is Holten uiteraard niet bereikbaar. Ik maakte een heerlijke treinrit door het zonnige noorden en meldde mij kort na de middag voor een fotoshoot bij de Astrid Ingrid Wevers, ook wel de Koningin van Pieterburen genoemd. Een zeer veelzijdig mens. Ze zingt, acteert, fotografeert en schrijft. Dat ze ook nog een B&B heeft, ontdekte ik te laat.
Met nog 482 km. te gaan heb ik heel wat overnachtingsplekken te kiezen, maar omdat dit het begin van de tocht is, koos ik voor een echt hotel, Waddenweelde. Dat was geen goede keus. Inspiratieloos en weinig attent. Her en der waren wel aarige bedienende meisjes, maar het hotel is een agglomaratie van pandjes waarbij ik het idee krijg dat iemand een slaatje uit de relatieve naamsbekendheid van Pieterburen wil slaan, zonder zich er erg voor te willen inspannen. Verrotte kalebassen en geraniums op het terras, een povere (diepvries)maaltijd, een minimalistisch ontbijt. Bij binnenkomst werd een drankje aangeboden – een kruidenbittertje – ‘niet te ruilen voor iets anders’.
Maar genoeg gemopperd: door dit hotel kwam ik wel bij de Koningin terecht, en dat was enorm leuk. Mijn eigenljke doel was een fotoserie van het begin van de tocht, zodat ik daar tzt een leuk boek van kan maken, maar zij verleidde mij tot een fotoshoot in haar huis. En dat was leuk! Al tijdens de koffie begon zij foto’s te schieten, ze moedigde mij aan te blijven praten, waardoor de foto’s heel natuurlijk ogen. Maar na die start moest ik op een kruk met een donzig achterwandje, daarna op een bank met panterkussens en tot slot liggend op een bed, omdat de kleur van dat sprei goed met mijn jasje overeen kwam. Na eerst nog een boom te hebben geknuffeld gingen we dan op pad. Haar man reed, ze stopten zo nu en dan om op de juiste plaatsen foto’s te kunnen maken. Totdat we bij de dijk waren, en wij in een ijskoude omgeving de laatste foto’s gingen maken. Het resultaat hiervan heb ik nog niet gezien, maar ik verwacht dat ik daar toch wel een erg rode neus zal hebben!
Volgens afspraak liet ze me daar achter, en raadde me aan niet de aangegeven route te gaan volgen, maar “gewoon op de dijk te blijven lopen, je ziet vanzelf wel een verharde weg die je naar het dorp leidt.”
Dat deed ik. Eén, twee kilometer lang en net toen ik me bedacht nóóit meer naar adviezen van niet-wandelaars te luisteren, kwam de verharde weg. Ik nam afscheid van de dijk en het wad. Ondanks dat er erg koud, glad en winderig was, was het prachtig om daar alleen met het geluid van de wind en ganzen te lopen.
Na deze wandeling had ik nog een avond voor de boeg, maar het vooruitzicht van een sauna bij het het hotel horende Welness stond mij wel aan. De code voor vrijdagavond was ‘ongekleed’, dat beviel me wel -in badpak in de sauna vind ik niks, en het scheelt weer wat gewicht in de rugtas. Ik had gevraagd naar slippers en een badjas, maar dat was volgens de medewerkster niet nodig: “Het is in hetzelfde pand als je kamer, je kunt er zo met een omgeslagen handdoek naar toe.” Helaas had deze handdoek een minimaal formaat, ik kreeg het niet om mijn taille geknoopt. Daarom maar volledig gekleed naar beneden. Daar trof ik naast de sauna, een muf ruikend zwembad, een stoomcabine buiten werking en een ongezellige kantine aan. Géén personeel, maar wel een echtpaar. Beide in degelijk badgoed gehuld……
Ik beslot me op mijn kamer terug te trekken. Er was een tv, maar de combinatie van een minimale grootte en maximale afstand vanaf het bed, niet echt optimaal.
Maar met een flinke theevoorraad en gezellig appende vriendinnen en de fotografe werd het toch een aangename avond.

Dit vind je misschien ook leuk...