Pieterpad 3

Het derde deel van het Pieterpad zit er op. Inmiddels ben ik Drenthe weer uit (pfff…) en ben bijna in Hardenberg.
Alleen lopen is een heel andere ervaring dan wanneer je samen wandelt. Het is me dit keer goed bevallen, heel goed bevallen zelfs.
De route was zeker niet mooier dan de voorgaande, de accommodatie wel.
Tijdens de eerste etappe had ik gekozen voor een echt hotel. Ik had gedacht in Waddenweelde, in Pieterburen, een Pieterpadsfeer aan te treffen. Maar niks daarvan. In Pieterpad 1 heb ik daar al over gemopperd. Over de accommodatie in etappe 2 kan ik eigenlijk niet mopperen, maar fijn voelde ik me er niet. De kamer was oké, maar ik at met andere paren. Men zat in stelletjes tegenover elkaar. Soms gezellig keuvelend, soms zwijgend. En ik zat daar alleen. En ook al probeerde ik mezelf te troosten met dat je soms beter alleen kunt zijn, vrolijk werd ik er niet van.
Dit keer was het anders. Ik had een appartementje voor mijzelf, werd verzorgd door Sleense Joffers. Ik meende even dat de naam duidde op juffers, maar dat was een vergissing: het is een verwijzing naar Amsterdamse Joffers, kunstenaressen uit het eind van de 19de eeuw in Amsterdam. Ze waren aardig, en ik voelde me er fijn.
Maar misschien raak ik er ook al een beetje aan gewend, aan alleen zijn. De driedaagse etappe eindigde dit keer in Ane, mijn nicht Jeannette woont daar, ze is me een gezellig een eindje tegemoet gelopen.
De volgende Pieterpadetappe zal een korte ééndaagse zijn. Ik laat me door zo veel mogelijk Grootoonks begeleiden. Ook gezellig. Voor een keer 😉

Dit vind je misschien ook leuk...