Pieterpad4

Het avontuur met een muis die niet gevangen wilde worden, maar uiteindelijk toch wel, was net op tijd afgelopen.
De donkere dagen voor kerst had ik gekozen om weer eens een stukje Pieterpad te doen. De vorige keer was al weer lang geleden. Tijdens die tocht bedacht ik me op de tweede dag met pensioen te gaan. Wie weet wat me dit nu weer brengt.
De weersvoorspellingen waren van dien aard dat ik normaliter geen stap buiten de deur zou zetten. En wanneer dit voor een boodschap wel nodig zou zijn, voor de auto te kiezen.
Maar de overnachtingen waren geboekt. Dus ik ging. Met de auto naar het station, en met de trein naar Vorden.
En het was weer leuk! Lopen in de stille mist, met alleen het geluid van een specht, een duif of een Vlaamse gaai. En alla, soms ook eens een auto in de verte.
Bankjes en rustpunten te over. Bij Linde, een klein gehuchtje even voorbij Vorden was een zeer goed uitgerust Rustpunt. Zelfbediening, maar met WiFi, betalen per app, en heerlijke soep uit de automaat. Vroeger op het werk vond ik zoiets niet te pruimen, maar nu was het een topsensatie.
Voort ging het daarna weer, de lichte mist ging over in vette mist. Auto’s hadden hun ruitenwissers aan, mijn hoedje ging op. Maar kort daarna was het ook weer over, de zon kwam er zelfs even door.
Daarna was het met de rustpunten en bankjes gedaan. Ik begon trek te krijgen, dus uiteindelijk maar voor een stop op een boomstronk gekozen. Uiteraard kwam 500 meter daarna wel weer een bankje in het zicht.
En nu zit ik in het Witte Peerd, in Zelhem. In een gezellig café, met zelfs lekkere rode wijn. Straks naar mijn Vrienden op de Fietsadres, en daarna weer het dorp in met een Heidepolvriendin. ‘t Kan minder.

Dit vind je misschien ook leuk...