Pittige tocht

Weer thuis na een pittige tocht. En dat in velerlei opzichten. Dat we met úren vetraging begonnen was nog wel het minste. De vertrektijd was 14:30 uur, maar omdat het in Istanbul regende (ik raad maar wat) gaf het vliegveld aldaar ons geen toestemming van Schiphol te vertrekken. Door deze wachttijd van 2 uur misten we de aansluiting naar Dalaman, waardoor we moesten overboeken. Daarbij kwam dat ook deze vlucht vertraging had én dat er problemen met de techniek rond de paspoortcontrole waren. We stonden uren in de rij, zodat we uiteindelijk pas tegen 12 uur ’s nachts even tijd voor een sapje hadden.
Bijna twintig jaar geleden waren we ook op dit vliegveld. Ook toen moest er gewacht worden. Ik herinner me dat ik het toen allamaal erg vies vond. Ondanks het feit dat overal ‘niet roken’-bordjes hingen, werd er volop gepaft, en dat in combinatie met de hitte maakte het er minder aangenaam. Maar nu was het er strak, en schoon.
Midden in de nacht kwamen we op onze eerste overnachtingsplaats aan, de bar was nog voor ons open, maar we gaven de voorkeur aan het bed.
De tocht was zwaar, omdat de snelleren in de groep het tempo bepaalden. Of probeerden te bepalen. Van de tien wandelaars was ik met afstand de minst ervaren. De twee snelsten dansten als berggeiten de stenige helling op en af. Iets wat ik echt niet durf: ik zet pas de volgende stap als de eerste goed staat. En dat kost tijd. Hoewel de buitengewone aardige gids bij herhaling aangaf dat ieder het in zijn eigen tempo moest doen, volede ik me bij tijd en wjle toch opgejaagd.
En dan het dag en nacht omgaan me een groep! Het met een groep op fietsvakantie gaan was voor mij soms een hele kluif, maar met de ‘eigen’-momenten, met Lucas, goed te doen. Maar doordat we van ontbijt tot naborrel met elkaar optrokken, en ook nog niet een eigen kamer hadden, werd me dat soms te veel.
Het gepraat over andere reizen, de studies en carrieres van de kinderen ging maar door! Ook tijdens het wandelen daalden die woorden op mij neer. Pas na een paar dagen werd dit minder.
Zó, dat is er uit.
Wat hierna komt zijn wat verhalen over het mooie Turkije en die vriendelijke bevolking.

Dit vind je misschien ook leuk...