Rouw

Dit keer een stuk van een ander, het kwam voorbij op Twitter: MarnixAmsterdam Over het vieren van verdriet.

Het was avond bij het meer en de lucht kleurde alsof zijn leven ervan af hing. Er was overal paars en roze en geel en oranje, in woeste stille vegen. En eigenlijk was dat natuurlijk ook zo.
“Wat is rouw?” vroeg de mier.
De vlinder keek naar de lucht. Hij schraapte zijn keel.
“Rouw is stilstaan bij de pijn die je voelt om iets dat er niet meer is” zei de vlinder. “Rouw is het vieren van verdriet, aandacht voor iets dat je eigenlijk het liefst voor altijd zou vergeten, maar dat gewoon te erg en te groot en te belangrijk is om te verstoppen.”
Hij stond op en vouwde zijn vleugels wijd open. De zon keek toe en hield zijn adem in. De lucht keek mee.
“Rouw is de periode waarin je jezelf helpt over iets heen te komen, door er helemaal in te gaan zitten. Op jouw manier.”
De mier dacht na.
“Kun je rouw fout doen?” Hij keek ongemakkelijk. De mier wist niet zeker of hij er geschikt voor was want hij had het nooit gedaan, en zo ja, of er dan iets zou gebeuren. Het leek hem eng.
“Oh nee” zei de vlinder, “oh nee zeg, ónmogelijk! Jouw rouw is jouw rouw. Er zijn geen regels voor iets dat zó persoonlijk is. Het is jóuw verwerking van jóuw gevoel van verlies, en dat moet je dus op jouw manier doen. Rouw is niet een dansje met bepaalde passen die voor iedereen hetzellfde zijn. Rouw, is van jou.”
Hij ging weer zitten en keek de mier aan.
“Rouw is van niemand anders dan degene die het voelt.”
De mier keek naar de grond. Hij had ineens behoefte aan rouw. Zomaar. Voor alles wat hij ooit had weggestopt en toch altijd stekem met hem meeliep, waarheen hij ook ging. Het moment was daar.
Hij keek naar de lucht, die op zijn manier rouwde. Het was misschien wel de mooiste rouw ooit. Uitbundig, kleurrijk, prachtig. En heel, heel persoonlijk.
Terwijl het voorzichtig donker werd, had de mier er voor het eerst in zijn leven tijd voor rouw. Hij sloot zijn ogen en zuchtte diep.
En was volkomen stil.

Dit vind je misschien ook leuk...