Rupsje

Het is een bekend gegeven, maar nu ervaar ik het ook weer: wanneer je alleen onderweg bent, heb je veel meer contact met mensen, dan wanneer je met meer reist. Daarbij komt dat ik de voorbereiding niet geheel op orde heb. Ik heb een kaart van Utrecht bij me, terwijl ik daar niet ben. En niet die van Flevoland, terwijl ik daar wél ben. Flevoland heeft al wel knooppunten, door mijzelf knelpunten genoemd, wat bij een gesprek over de juiste weg uiteraard tot nog meer verwarring leidde, maar geen of slechte overzichtskaarten.
Dat je niet aan niet-fietsers de weg moet vragen is intussen ook al weer bevestigd. Maar ik had leuke ontmoetingen, o.a. met een natuurvrijwilliger. Hij onderbrak het gesprek met mij om even de verrekijker te pakken, om te constateren dat wat dáár vloog, een bruine kiekendief was. Dat had ik ook wel gezien, maar zei dat maar niet, je moet het wel leuk houden.
Langs de dijk was iemand, naar later bleek de kunstenaar Dominique Himmelsbach, bezig. Vorig jaar was het monument geplaatst, vandaag legde hij de naam er bij: ‘monument voor prima mensen’. We hadden het over gelijkenis met Facebook.
Maar ook over het verschil, je kunt ‘liken’, maar beter is het nog om aardig te dóen.
Aan het eind van de dag, kwam ik al zoekend weer in gesprek met een aardige man. “Mag ik zo vrij zijn, er zit een rupsje op uw schouder.” En voor dat ik had kunnen zeggen dat ik daartegen geen bezwaar had, had ie hem al weggeschoten. Gelukkig niet doodgeknepen.

Dit vind je misschien ook leuk...