Simone de Beauvoir

“Tien boeken er in, dan tien boeken er uit.” Met name Lucas had de laatste jaren nogal de royale gewoonte boeken te kopen. Vaak had hij de gelegenheid af te rekenen met gekregen boekenbonnen, maar als het nodig was, trok hij er ook zijn portemonnee voor. We vonden daarbij beiden dat er geen boekenkast bij moest komen. Wat dus inhield dat we met enige regelmatig voor de kast stonden, discussierend over wat wel of niet mocht blijven. Op enig moment waren we er, blijkbaar, over eens dat ‘De bloei van het leven’ van Simone de Beauvoir er uit mocht.
Afgeschreven boeken belandden uiteraard niet in de papierbak, maar gingen naar de ruil-boekenhoek van De Linde, het antiquariaat van Hans Flik. Of naar het boekenproject van Willy Swint en Jan Dijkstra.
En zo kon het gebeuren dat ik na Lucas’ overlijden het boek terugkreeg. Willy had in het boek een (lief) briefje van Lucas gevonden en mij dit teruggegeven. Toen ik dit terughad, was daarna mijn vraag in welk boek dit had gezeten. Willy had het terzijde gelegd, ik kreeg het ook terug, en zag voorin als datum 3-7-86, in het briefje wenste hij mij een fijne vakantie toe. Het duurde even voordat bij mij het kwartje viel: het was de vakantie waarin wij, op de terugweg, in Maastricht gingen trouwen.
Lucas had niets met trouwen, zij ook vaak dat hij het nooit weer zou doen. En ook niemand zou aanraden. Ambsthalve is hij zelfs trouwambtenaar geweest, en ook wel eens gevraagd een huwlijk te voltrekken. Maar dat heeft hij beleefd afgeslagen.
Waarom? Waarschijnlijk omdat hij het een onzinnig insituut heeft gevonden.
Het boek is me nu bijzonder dierbaar. Lucas heeft er de eerste regels in onderstreept:
‘Ik heb me in een onvoorzichtig avontuur gestort; je begint eraan zonder te weten waar je zult eindigen.”
We zullen wellicht over deze zin gesproken hebben, ik weet het niet meer. Maar het boek staat weer in de kast.

Dit vind je misschien ook leuk...