The day after

Weken was ik druk geweest met de voorbereidingen voor het Haersterveerconcert. De locatie was prachtig, het weer werkte mee, de zangeres was fantastisch, the Pine Needle Miners zorgden voor fijne achtergrondmuziek voor de borrelaars. Er waren veel bezoekers; aan de 110 stoelen hadden we niet genoeg. Nagenoeg de hele familie- en vriendenkring was aanwezig. Maar ook buurtgenoten, toevallige passanten, Facebookvriendinnen. Wat me ook opviel was, dat er mensen waren die niet op de begrafenis waren, maar nu gebruik maakten van dit ‘inhaalmoment’. Heel mooi. Waar ik ook heel blij mee was de komst van een Amsterdamse. Op enig moment, voordat Hodgkin zich openbaarde, had Lucas twijfels over zijn werk als wethouder. Hij vond een coach, in Amsterdam. En deze coach had via dit blog het concert gevonden, en er voor gekozen het veer daarvoor te nemen. Tijd om lang te praten hadden we niet, maar op enig moment gaan we bijpraten, in Amsterdam.
Een mooie bijvangst van deze middag.
Het jammere van die grote hoeveelheid bezoekers is dat ik veel te weinig mensen heb gesproken. Maar met afspraakjes achteraf is dat weer recht te zetten.
Maar na het opruimen op de maandag erna was het allemaal voorbij. Een vol jaar alleen, de harde werkelijkheid dient zich weer aan. En dat valt lang niet altijd mee.

Dit vind je misschien ook leuk...