Verjaardag

Toen onze familie nog compleet was hadden we twaalf verjaardagen per jaar te vieren. Zes daarvan vielen in maart en april, en omdat niemand dat leuk vond, bedachten we daar iets op: om het jaar deden drie er van geld in de pot waarmee zo nu en dan iets groters georganiseerd kon worden. De andere drie vierden dan wel hun verjaardag. Lucas was één van die drie.
Lucas had een wat bijzondere verhouding met familieverjaardagen. Als hij er was, nam hij enthousiast aan het gebeuren deel.
Maar vóórdat hij er was verzon hij steeds iets om niet te hoeven gaan. Hij had het dan te druk, voelde zich niet helemaal lekker, ik zou alleen kunnen gaan, want hij was toch maar aanhang, enz.
Maar hij ging uiteindelijk altijd mee, en vond het dan ook gezellig.
Wanneer hij aan de beurt was zijn verjaardag te vieren kwam hij vaak met nog een grotere rij argumenten om zich hier aan te onttrekken, en gewoon wat extra’s in de familiepot te doen.
Behalve in 2014. Hij was niet aan de beurt, maar wilde toch zijn verjaardag met mijn familie vieren.
De familie waardeerde dit royale gebaar met een echt, gezamenlijk cadeau. Iets blijvends, een appelboom. De boom sloeg goed aan, en zo klein als hij ook is, en blijft – het is een speciaal dwergras – draagt het appels. Dit jaar zelfs al twee.

Dit vind je misschien ook leuk...