Winterklaar

De koude oostenwind houdt mij binnen. Vorige week dacht ik nog een fietstocht te gaan maken vanaf Amersfoort, gisteren fantaseerde ik over een flinke wandeling. Uiteindelijk ben ik alleen buiten geweest om een wasje te laten drogen, en hout te halen voor de haard. En om nog wat foto’s van al wat bloeit en groeit te maken. Maar dat zal wat de Persicaria betreft niet lang meer duren. Zo mooi en zo lang als deze plant ook kan bloeien, na één nachtvorstje geeft hij het op. Hij houdt dan nog even een paar dagen stand, maar verkleurt dan zwart, om als een bergje snot te eindigen. Maar afhandelijk van wind, zon en regen, houdt veel bloeiends nog lang stand. De rest zakt in. Het is ieder jaar weer een wonder hoe uiteindelijk na een winterstop alles weer fris en fruitig tevoorschijn komt.
Lang, lang geleden waren er mensen die hun borders winterklaar maakten. Al het dode werd weggehaald, zodat die arme grond, en alles wat daar onder leeft, onbeschermd tegen de kou de winter in ging. Beestjes vinden er geen voeding en kunnen er hun goede werken niet meer verrichten.
Maar het ziet er netjes uit. Dat zal ook de reden zijn dat nog steeds tuineigenaren als in deze vervlogen tijden leven.

Dit vind je misschien ook leuk...