Zevenkoppige draak of achtarmige octopus

Het maakt geen verschil of ik werk, alleen thuis ben, bezoek heb of vakantie vier: aan het eind van de dag word ik overvallen door sombere gedachten. Iets wat ik vroeger, toen Lucas er nog was, niet had. Ze lijken op de armen van een octopus, er is geen ontkomen aan.
Ik heb wel eens gedacht dat het verband hield met vermoeidheid, maar dat is niet zo. Het zal wel bij de rouwproces horen.
Er is altijd wel iets wat me op dat moment herinnert aan Lucas: een bloem, muziek, het zien van een aanraking, een herenfiets, een mooie man.
Het steekt opeens op, als de kop van een draak. Het maakt me bijkans radeloos.
Maar het gaat ook voorbij, dat weet ik. Sind Lucas’ overlijden ben ik geïnteresseerd geraakt in, wat meer lichtere, filosofische boeken. Dat wat René Gude schrijft over sterven is ook van toepassing op rouwen. Hij schrijft: “Waarom optimisme geen blije levenshouding is, maar een slimme strategie.”
Ik probeer dit toe te passen.

Dit vind je misschien ook leuk...